سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عليه السّلام يَقُولُ:
 
إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى أَشَدُّ فَرَحاً بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ مِنْ رَجُلٍ أَضَلَّ رَاحِلَتَهُ وَ زَادَهُ فِي لَيْلَةٍ ظَلْمَاءَ فَوَجَدَهَا فَاللَّهُ أَشَدُّ فَرَحاً بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ مِنْ ذَلِكَ الرَّجُلِ بِرَاحِلَتِهِ حِينَ وَجَدَهَا
 

راوي گويد: شنيدم از امام باقر عليه السّلام كه مي‏فرمود:

همانا خداى تعالى به توبه [و بازگشت] بنده‏ي خود فرحناك‏تر است از مردى كه در شب تارى شتر و توشه‏ي خود را گم كند سپس آنها را بيابد. پس خدا به توبه‏ي بنده‏اش از چنين مردى-كه شتر گم شده‏اش را پيدا كند- شادتر است.

 
كافي  ج‏ 2  ص 435 باب توبه ح 8
----------------------------
 
سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ عليه السلام عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ: «يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً »
   
راوی گويد: از امام صادق عليه السلام درباره‏ی گفتار خداى عز و جل: «اى‏آنان كه ايمان آورديد توبه كنيد به سوى خدا توبه‏ي نصوح. » (سوره تحريم آيه 8)، پرسيدم.
   
قَالَ: يَتُوبُ الْعَبْدُ مِنَ الذَّنْبِ ثُمَّ لَا يَعُودُ فِيهِ‏
 
فرمود: يعنى بنده از گناه توبه كند و ديگر به سوی آن باز نگردد ادامه متن